30 kwietnia weszły w życie nowe przepisy dotyczące działalności nierejestrowej, które istotnie wpłynęły na osoby, które stawiają pierwsze kroki w prowadzeniu „własnych biznesów” ale boją się zakładać działalności gospodarczej. Nie musieliśmy długo czekać na interpretacje urzędów skarbowych w tym temacie. Nowe przepisy dają szansę nowym podmiotom „spróbować” prowadzić swój biznes bez konieczności rejestracji w CEIDG oraz bez opłacania ZUS.

Pojawiła się indywidualna interpretacja podatkowa dotycząca osób, które chcą wykonywać usługi kosmetyczne takie jak: manicure, makijaż czy farbowanie rzęs, ale nie chcą prowadzić działalności gospodarczej, ponieważ miesięczny dochód nie będzie przekraczał 50 proc. minimalnego miesięcznego wynagrodzenia.

Krajowa Izba Skarbowa uznała, że osoby, które świadczą usługi kosmetyczne i kosmetologiczne nie tylko powinny korzystać z profitów dotyczących ustawy prawo przedsiębiorców, ale posiadają również obowiązki. Zgodnie z art. 15 ust.2 ustawy VAT osoba, która chce takie usługi świadczyć musi mieć nadany numer NIP. Dodatkowo osoby takie zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 28 grudnia 2018 r. w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących powinny mieć kasę fiskalną i nie mogą korzystać z zwolnienia od tego obowiązku powołując się na limit obrotu do 20 000 zł.

Co istotne dyrektor KIS stwierdził, że w takiej sytuacji odliczyć można koszty na zakup kosmetyków, lakierów do paznokci, szminek, natomiast potwierdzeniem zakupu będzie paragon lub dokument wewnętrzny.

komentarz autorki:  W mojej ocenie jednak urzędy skarbowe różnie mogą to interpretować i chyba najbardziej właściwym postępowaniem byłaby faktura imienna na zakup takowych rzeczy. Szczególnie, że dowodami w sprawie w razie kontroli mogą być różne kwestie.

Dowody w przypadku kontroli

Dyrektor KIS wskazał, że zgodnie z art. 180 par. 1 ordynacji podatkowej:

Art. 180. § 1. Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. § 2. Jeżeli przepis prawa nie wymaga urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego w drodze zaświadczenia, organ podatkowy odbiera od strony, na jej wniosek, oświadczenie złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania; przepis art. 196 § 3 stosuje się odpowiednio. § 3. Jeżeli zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że strona będąca osobą fizyczną nie ujawniła wszystkich obrotów lub przychodów mających znaczenie dla określenia lub ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, organ podatkowy może zwrócić się do strony o złożenie oświadczenia o stanie majątkowym na określony dzień. Oświadczenie to składane jest pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania. Organ podatkowy, zwracając się o złożenie oświadczenia, uprzedza stronę o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania. § 4. Przepis § 3 stosuje się odpowiednio do osób fizycznych będących wspólnikami spółki nieposiadającej osobowości prawnej będącej stroną postępowania.

Art. 181. Dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku działalności analitycznej Krajowej Administracji Skarbowej, czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe.
Art. 181a. § 1. Podanie lub deklaracja odwzorowane cyfrowo są równoważne pod względem skutków prawnych podaniu i deklaracji złożonym w formie pisemnej. § 2. Przepis § 1 nie wyłącza możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko podaniu lub deklaracji odwzorowanym cyfrowo. § 3. Wydruk podania lub deklaracji odwzorowanych cyfrowo zawiera identyfikator tego podania lub deklaracji nadawany przez system teleinformatyczny Szefa Krajowej Administracji Skarbowej.

Art. 182. § 1. Jeżeli z dowodów zgromadzonych w toku postępowania podatkowego wynika potrzeba uzupełnienia tych dowodów lub ich porównania z informacjami pochodzącymi z banku, bank jest obowiązany na pisemne żądanie naczelnika urzędu skarbowego, a w toku postępowania odwoławczego na żądanie dyrektora izby administracji skarbowej, zwanych dalej „upoważnionymi organami podatkowymi”, do sporządzenia i przekazania informacji dotyczących strony postępowania w zakresie: 1) posiadanych rachunków bankowych lub rachunków oszczędnościowych, liczby tych rachunków, a także obrotów i stanów tych rachunków; 2) posiadanych rachunków pieniężnych lub rachunków papierów wartościowych, liczby tych rachunków, a także obrotów i stanów tych rachunków; 3) zawartych umów kredytowych lub umów pożyczek pieniężnych, a także umów depozytowych; 4) nabytych za pośrednictwem banków akcji Skarbu Państwa lub obligacji Skarbu Państwa, a także obrotu tymi papierami wartościowymi; 5) obrotu wydawanymi przez banki certyfikatami depozytowymi lub innymi papierami wartościowymi.

Tak więc reasumując urząd skarbowy może na każde zawołanie wymagać dowodów z różnych źródeł, dlatego też istotnie ważne jest aby wszelką ewidencję prowadzić transparentnie i jak najbardziej rzeczowo (szczegółowo).

W interpretacji organ przypomniał, że w zeznaniu rocznym PIT- 36 podatnik składa rozliczenie z tytułu takiej działalności.

Interpretacja ta jest indywidualna i dotyczy wyłącznie określonego odbiorcę. Dlatego w różnych sytuacjach urząd skarbowy może różnie interpretować sytuację. Dlatego też jeżeli chcesz prowadzić taką działalność skontaktuj się z miejscowym dla Ciebie urzędem skarbowym w celu interpretacji wobec twojego przyszłego biznesu.

Nr interpretacji: 0111-KDIB3-3.4018. 5.2018.2.MS, 0114-KDIP3-1.4011. 378.2018.3.ES

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *